Hoe denken dove mensen? (Ze horen zichzelf immers niet “fluisteren”)

De vraag van vandaag vind ik een heel bijzondere.
Elle vroeg: “Kunnen dove mensen wel denken? Want als ik denk hoor ik mezelf fluisteren, maar dan heel zacht zodat alleen ik het kan horen.”

Ik twijfel er niet aan of dove mensen ook kunnen denken, maar de vraag van Elle zorgde er wel voor dat we ons afvroegen hoe dove mensen denken. Die hebben hun eigen stem nooit gehoord, dus ze horen zichzelf vast niet “fluisteren”. Denken ze in beelden? In woorden, maar dan op schrift? Of misschien nog heel anders?

Doven gebruiken wel degelijk een taal als ze denken, namelijk hun moedertaal: de Nederlandse Gebarentaal. Ook in hun slaap blijken dove mensen soms zichtbaar te gebaren.

Maar, net als niet dove mensen, geldt dat we ons als mens vaak in een schemergebied bevinden waarin gevoelens en beelden de boventoon voeren. Pas als we ons meer bewust worden van gedachten, dan gieten we ze in een talige vorm.

Of die talige vorm een gesproken taal is of een gebarentaal, dat maakt voor de gedachtegang niets uit. Dove mensen zitten immers cognitief niet anders in elkaar dan mensen die wel horen.

Daarnaast is de manier van denken ook afhankelijk van waarover gedacht wordt. Afhankelijk van het onderwerp en de taal in de omgeving waarin dove mensen werken en leven denken ze in beelden, gebarentaal of in geschreven letters.